வரைந்த இரவு

வீ.அ.மணிமொழி

பயத்தைக் கொடுக்கின்ற கனவுகளை மீண்டும் ஒரு முறை என்னைக் காணச் சொல்வது அதிபயத்தைக் கொடுக்கின்றது. அது அபத்தம். அதற்கு மாற்றாக நான் விழித்துக் கொண்டே நாளை மாண்டுவிடலாம் எனத் தோன்றியது. வியர்த்துக் கொட்டியது. இருட்டில் கண்களை விழித்துப் பார்த்துதான் என்ன பயன்? இருட்டில் எல்லாம் சமமாகத் தெரிந்தன. இருளுக்கு என்னைத் தெரியாது. எனக்கு இருள் மட்டும்தான் தெரிகின்றது. வெளிச்சம் காணும் வரை அறையில் உள்ளவற்றை நான் யூகம் செய்யவேண்டும். எந்தப் பொருள் எங்கே உள்ளது? அதற்கும் இதற்கும் எத்தனை அடி? இருளில் பலமுறை என் கால் சிறுவிரலால் கட்டில் பலகையில் மோதி உள்ளேன். வலி சுள்ளென்று ஏறும். மீண்டும் அந்த வலி எனக்கு வேண்டாம். அனுபவித்த வலி கொடுமையின் பதற்றத்தோடு வெளிச்சத்தைத் தேடி மெல்ல என் பாதங்களை அடி எடுத்து வைத்துச் சுவரை எட்டிப் பிடித்தேன். சுவரின் மீது விரல்களைப் படரவிட மின்விளக்கு விசை  தட்டுபட்டது; தட்டினேன்,

அந்தத் திருடன் அங்கில்லை. உறுதிப்படுத்திக் கொண்டேன். ஒருவேளை அவன் என்முன் நின்றிருந்தால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? இல்லை என்ன செய்திருப்பேன்? கனத்த இரும்பு சங்கிலி கொண்டு அவனை இறுக்கிக் கட்டி வைக்கலாம். மேலும், அவன் தப்பிக்காமல் இருக்க ஒரு அதிவலுவுள்ள பூட்டால் பூட்டிவிடலாம். ஆனால் இவை எல்லாம் செய்ய எனக்கு பலம் போதுமா எனத் தெரியவில்லை. மௌனமாகின்றேன். மனம் சொன்னது: “நீ அவனை எதிர்கொள்ள இன்னும் தயாராகவில்லை” என.

நாக்கில் பசை ஒட்டி…

View original post 875 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s